среда, 14 сентября 2016 г.

Асқад Мухтор ўгитлари (“Оила ва жамият 08.01.2002)



Бағоят маъруф устозим, таниқли адиб Асқад Мухтор «Ўзбекистон адабиёти ва санъати» газетасида бош муҳаррир бўлганларида, мен бўлимда ишлардим; кайфиятлари хуррам дамларда хоналарига кирардим ва у кишининг мумтоз суҳбатларидан баҳраманд бўлардим.
Дедим:
– Жаъми жумбоқлар ва истиқболлар эшигини бирма-бир очадиган калид недур?
Дедилар:
– Илм, ҳунар, заковат.
Дедим:
– Миллатни камолот сари етаклайдиган кишилар кимлар?
Дедилар:
– Билимли, ҳунарли, ақлли кишилар.

Дедим:
– Бу хислатларга қандай қилиб эришмоқ керак?
Дедилар:
– Катта мақсад ва иштиёқ билан, андак мадад ва раҳмонлик билан.
Дедим:
– Инсон бир бор дунёга келади, уни ҳам билим ва ҳунар йўлидаги машаққатга сарфлаши жоизми?
Дедилар:
– Киши камолот сари интилмас экан, у жаҳолат ботқоғига ботиб қолаверади; жаҳолат эса жами иллатларнинг бошидир.
Дедим:
– Фарзандлар ва шогирдларни не илму ҳунарларга даъват этардингиз?
Дедилар:
– Ўғилларни заминга меҳр қўйишга, келажак касби бўлмиш илмий-техника тараққиёти, компьютер асрорларини обдон ўрганишларига хоҳишманд эдим.
Дедим:
– Ахир, ерга ишлаш билан илмий-техника тараққиёти қутбнинг икки томони-ку?
Дедилар:
– Келажакда уларни бирлаштирган, уйғунлаштирган йигитларнинг қўли баланд бўлади. Зеро, Беҳбудий ҳазратлари таъкидлайдилар: «Ўтган замон учун эмас, келажак замон учун ишлайлик».
Дедим:
– Қиз болаларга истакларингиз?
Дедилар:
– Умр ва қувватларининг лоақал ярмини рўзғорга сарфлашга имкон берадиган соҳага сафарбар этардим.
Дедим:
– Фарзандлар ва шогирдлар ўзга йўлни маъқул топишса-чи?
Дедилар:
– Уларга омад тилардим, кўмак кўрсатардим.
Дедим:
– Айрим фарзандлар, шогирдларнинг андишасизлиги, лоқайдлиги, уқувсизлиги нимада?
Дедилар:
– Ота-оналар ва устозларнинг бебурдлиги, беғамлиги, бетутуруқлигидан.
Дедим:
– Фарзандлар ва шогирдларга тағин тилакларингиз?
Дедилар:
– Касбу корига – садоқат, қавмларга – меҳр, табиатга – муҳаббат!
Дедим:
– Бунга қандай қилиб юришмоқ керак?
Дедилар:
– Садоқатга – эҳтиром, меҳрга – самимият, муҳаббатга -шафқат ва эминлик туфайли.
Дедим:
– Зиддиятларнинг боиси недур?
Дедилар:
– Икки дарвоз бир дорда ўйнолмаслиги, икки қўчқорнинг боши бир қозонда қайнамаслиги.
Дедим:
– Исённинг сабаби недур?
Дедилар:
– Зулм!
Дедим:
– Зулмнинг сабаби недур?
Дедилар:
– Жаҳолат!
Дедим:
– Хасислик ва шуҳратпарастликдан қочмоқ учун нима қилиш керак?
Дедилар:
– Бот-бот пул ва мукофотдан воз кечиб турмоқ керак.
Дедим:
– Бировнинг ҳақига хиёнат қилмаслик учун-чи?
Дедилар:
– Оқибат ва охиратни ўйламоқ керак!
Дедим:
– Атрофингда таъбингга ўтиришмайдиган биқсиқ ва ипирисқи одамлар кўпайиб, дилинг ғуссага тўлганда, нима қилиш керак?
Дедилар:
– Мавлоно Муқимийнинг тўртлигини ёдга олмоқ керак:
Шерсиз эмасдир бешалар,
Бордур саховатпешалар.
Қилманг ёмон андишалар,
Яхшилари ҳам бор экан!

Комментариев нет:

Отправить комментарий