УЧИНЧИ ҚИСМ
ЎТТИЗИНЧИ
БОБ
Менинг ойижоним
Бундоқ
ўйлаб қарасам, мен сизга бувим, ўртоқларим, ҳатто муаллимларим ҳақида анча
батафсил ҳикоя қилибман-у, бу ёруғ оламдаги энг яқин кишим – ойим хусусида
узуқ-юлуқ гаплар билан чегараланиб қолибман.
Биз
Тошкент (аниқроғи, Калинин райони)га кўчиб келгунимизча мен меҳрибон
моможонимнинг бағрларида вояга етдим. Шу туфайли бўлса керак, ойимнинг меҳрига
зориққанимни эслолмайман. Фақат жонажон Самарқандни тарк этганимиздан
кейингина, она меҳри, деган муқаддас туйғуни чуқурроқ, теранроқ туя бошладим.
Оила, деб аталадиган мукаммал вужудни ойимсиз тасаввур қилиш мудҳиш эди. Чунки,
у киши ана шу соғлом вужуднинг уриб турган юраги эдилар. Лекин надоматлар
бўлсинким, бизни дея ўз юракларини анча эрта хасталантириб қўйдилар у киши.