“ҚОЧИНГЛАР, СЕЛ КЕЛЯБДИ!”...

             

   Мухбирлик йўлидаги мулоқотлар, тасодифий воқеалар тўғрисида 1987 йилда,  катта тиражда (40 минг нусха) чоп этилган “Мен редакцияданман” деган китобчамда сўз юритганман. Бу асар кейинчалик “Мен мухбирман” номи билан ҳам нашр этилди.

   Аммо “Фарзандга ўгитлар” китобимда ҳам журналистик  саргузаштларини четлаб ўтмаган эканман.

      Улардан бирини эътиборингизга ҳавола этгим келди.

                                     *  *  * 

У пайтлар республика газетасининг Самарқанд, Бухоро вилоятлари бўйича мухбири бўлиб ишлардим. Баҳор эди. Ургут

қишлоқ хўжалиги бошқармаси вакили билан Омонқўтон қишлоғидаги янги қурилишларни кўргани бораётгандик. Катта кўча тоққа бориб қадалган жойда биз чап томондаги сойликка бурилдик. Икки томонда баланд тоғ, ўртада дарё, унинг соҳилида эса бир машина аранг сиғадиган йўл. Бу йўл ҳам гоҳида дарёни кесиб ўнг ёки сўл томонга ўтиб туради. Эскигина "Виллис" зўр бериб юқорига ўрмалайди, гоҳида кабина ичи тутунга тўлади. Шеригим ана шу сойликда курилган замонавий пиллахона, маиший хизмат уйи ҳақида, уларнинг лойиҳа–сметаларини ҳал қилишда шахсан каттанинг хизмати хусусида ҳикоя қилади. Мен эса қаршимдаги ўў чўққига бостириб қўйилган беўхшов телпакка ўхшаш қоп–қора булутнинг ғайри-табиий қуюқлигидан ажабланаман. Уфқда чақмоқ ялтираганини кўраман, момоқалдироқ овозини эшитиш илинжида сукут сақлайман.

Моторнинг зўриққанини сезди, шекилли, ҳамроҳим машинага тормоз берди, сўнг эринмай тушиб, радиаторга сув сепа бошлади.

 

ПОНЕДЕЛЬНИК, 13 ИЮЛЯ 2020 Г

                                Қўлда қалам билан...

                                                 Мунофиқлик

   Вилоят газетасида ишлаганимда руҳий касалликлар шифохонасидан тушган шикоятни текширгани боргандим. Ҳовлидан ўтиб кетаётганимда, юқори қаватдан бир қиз менга мурожаат қилаётганини фаҳмлаб қолдим ва хавотир аралаш унга қарадим. У менга нафрат билан қараб турарди

  –  Болтавой, сан номардлик қилдинг, деди у.– Мени алдадинг! Сочларимни силардинг, қара, ҳаммасини олиб ташлашди.

   Болкондаги қиз-жувонлар бир хил либос  кийган ва ҳаммаларирннг сочлари олинган эди. – Бир кунмас-бир кун мени излаб келишингни билардим...

  Мен ҳижолат тортдим, негадир хавотирим ошди ва қадамимни тезлаштирдим.

  Бош врач ўринбосари билан шикоят хати юзасидан гаплашаётганимда, жиккакроқ бир эркак келиб, менга сўз қотиб қолди.

  – Ака, одамлар бу ерни жиннихона дейишади. Бу – нотўғри. Биз руҳий касалмиз. Хотиним биринчи кечада ўзини осиб қўйди...

  Врач уни жеркиб, ҳайдаб юборди.

 

ЁШЛИГИМДА ШЕЪРЛАР ҲАМ ЁЗГАНДИМ...

ЁҒОЧ ОЁҚ

Ёғоч оёқ ғичирлайди,

Ғичирлаб хазин-

Одамларга баён этар,

Серҳасрат арзин:

“Мен садақайрағоч эдим бир замон

Она ергинамнинг чайир ўғлони.

Чорак аср аввал кесиб беомон,

Кесилган оёққа улашди мани.

Чорак аср мадад бўлдим-у, аммо,

Оёқ бўлолмадим, бўлолмайман ҳам.

Чорак асрдирки, менга муаммо:

Мажруҳ этар нечун, одамни-одам!?”

ОНА-ЕР

Агар гуноҳ қилса одамлар,

Ларзага кирармиш она-Ер.

Тупроққа қон тўкилган дамлар.

Сесканиб  кетармиш  она-Ер.

Тириклар тинчланинг, бағримда ётган

Марҳумларнинг бузманг ҳаловатин, деб

Безовта бўлармиш она-Ер,

Илтижо қилармиш она-Ер…

             

АФСОНА

Ривоят қилурлар: ўтган бир замон,

 Ўлимга буюрмиш ўз навкарин хон;

 Навкарнинг ҳамқишлоқ дўсти ўша он,

 Хонга таъзим қилиб, дебди: “Эй, султон,

 Уни озод эту мени эт қурбон;       

Унинг онаси бор, қон ютмасин, қон!”

УСТОЗ АСҚАД МУХТОРГА ЎХШАТМА

           

Май тўла пиёлага қўйган эдим лаб,

Чинни сўроғидан огоҳ бўлди қалб:

-Деҳқонларнинг бутми хирмони,

-Одамларнинг инсофи қалай,

-Серобми май?

-Айт, тўкинми эл дастурхони

-Одоблими, кўҳлими қизлар,

-Шодми кексалар...

Ўтмиш аждодларнинг товушидир бу,

Ўшалар руҳининг ташвишидир бу,

Балки катта бобомдир,

Балки Умар Ҳайёмдир...

Х  Х  Х

-Бобожон,, нега йўқ оёқларингиз,

Наҳот бувим сизни туққан ногирон?

Эҳ, ёғоч оёқли бўлмасайдингиз,

Қирлар қучоғида чопардик чунон 

Нега оёғингиз йўқ а , бобожон? 

Уруш йилларида не не қўл оёқ

Госпиталда қолиб кетганин

    

Ва улар ўрнини олганин таёқ

Бу қизчага уқдириш қийин.

***

Ўлимни енгмоқчи бўлар одамлар,

Улар бахш этмоқчи мурдага ҳам жон.

Ажаб, нега яна зид йўлни тутиб,

Инсон ўққа тутар-инсонни ҳамон?!

Т. ДРАЙЗЕР

 

Т. ДРАЙЗЕР

Теодор Драйзер ўн тўққизинчи асрда "Америка фожиаси" асарини чоп эттириб. ўша давр қисматига диагноз қўйди. Ўйлаб қоламан: бизда ҳозир (21 асрда) "Ўзбекистон фожиаси" деган асарни, ҳатто хусусий нашриётларда ҳам чоп эттириш мумкинми?. Назаримда цензура тугаб, нашриёт ва журнал ходимлари автоматик тарзда цензура миршабига айланиб қолгандай.
Бундан ўн йиллар олдин ёзилган "Фожиа" деган ҳикоямни бирор нашриёт, газета журнал қабул қилмади. "Қалтис" дейишди совуққина қилиб.
Блогимга ўша ҳикояни эълон қилябман. Сақлаб олинг, фурсатингиз бўлса ўқирсиз...
http://nusratrahmat.blogspot.com/2017/01/blog-post.html ёки
 "Беш ҳикоя" рубрикасини очинг