«Бу
ҳудудда русийзабон сотувчи, ошпаз, сартарошлар пайдо бўлганлиги қувончли, аммо
шу тилда гапирадиган фоҳишаларнинг ҳам пайдо бўлганлиги ор-номусни ғани
тутадиган хитойликлар учун нафратомуз эканлигига ишонч ҳосил қилди», дейди
публицист Нусрат Раҳмат.
–
Хитой сафаридан қайтибсиз, деб эшитдик…
– Хайриятки, «нега борувдингиз?» деб сўрамадингиз.
Хитойда: нега келдинг ёки кетяпсан, ёнингда қанча пулинг бор, деб сўрашни
беодоблик, ношоисталикка йўйишар экан. Ваҳоланки, Тошкент аэропортида ёшгина
йигитча, энг аввало, аллақандай шубҳа билан, «нега боряпсиз?» деган саволни
берди. Пулим қанчалигини айтсам ҳамки ишонқирамай чўнтакларимни титкилаб кўрди.
Қайтишда ҳам юкларни анча ағдар-тўндар қилишди.
