Бундан нақ ўн йил муқаддам Болгариянинг «Олтин қумлоқ» санаториясида
АҚШлик фермер Фред Вильямс билан мулоқотда бўлган эдим. Фред менинг
самарқандлик эканлигимни эшитгандан кейин суҳбатлашишга мойил бўлиб қолди. Бу
йил Самарқанд билан Бухорога бормоқчи бўлганини гапирди.
Менинг тасаввуримда фермерлар ўта қўрс, калондимоғ, нописанд бўлиб
гавдаланарди. Лекин ростиини айтиш керакки, суҳбатдошим бағоят хокисор эди.
Унинг Самарқанд ҳақидаги саволлари ҳам жўнгина бўлиб чиқди.
Мен ўша йиллар Америка пахтачилиги билан анчайин қизиқиб юрардим.
Шунинг учун саволларига жавоб қайтаргач, гапни ана шу соҳага буришга ҳаракат
қилардим. Қанақа навлар бор уларда? Чигитни қайси усулда экишади? Ҳосилни
йиғиштириб олиш тартиби бизникига ўхшашми? Фермерлар теримга қанақа тараддуд
кўришади?
