КУН ТАРТИБИДАГИ МУАММО

                                 Эски журналларнинг боқий садоси

                

      “Гулистон” журналининг 1978 йил 5 сонида эълон қилинган баҳсдан қисқартириб олинди

   Бутуниттифоқ Қоракўлчилик илмий-текшириш институти профессори, Беруний номидаги Ўзбекистон ССР Давлат мукофоти лауреати Иван Никитич Дьячков ва институт урчитиш-генетика бўлими мудири, қишлоқ хўжалик фанлари кандидати Рафиқ Ғафурович Валиев ўртоқлар билан мухбиримиз Нусрат Раҳматовнинг суҳбати. 

САРҲИСОБ 44

                                      

     Етмиш беш йиллик юбилейимни Рухсора иккаламиз  Бўстонлиқдаги “Чотқол” санаториясида кутиб олдик. Бу ерда шароитлар жуда яхши. Аммо Интернет алоқаси йўқ экан. Тошкентдан атиги 50 километр узоқликдаги туман марказида-я...

   Уйга қайтгач, Интернетни очиб, элликдан зиёд кишининг дил изҳорини ўқидим. Кечикиб бўлса ҳамки, уларга қуйидаги умумий жавобни йўлладим.

                                       

   “Каминани туғилган куним билан муборак этганларга бошим ерга теккунча эгилиб таъзим қиламан!

     Шу қадар қадрдонларим борлигини ҳис қилиш бағоят мароқли, албатта.

     Остоналарингга осойишталик берсин!  Мен сизлар билан биргаман! “ 

     Табрикларни кўчириб ҳам олдим.                                  

                                       Facebook

Dilafro'z Raxmatova

3 июля в 14:06 ·

Бугун, 3 июль, биринчи маротаба отамнинг гапларига қулоқ солмадим. Ҳозир ўзлари онам билан узоқда, интернет тармоқлари ҳали етиб бормаган сўлим тоғ бағрида дам олаяптилар. Қайтиб келганларидан сўнг албатта, таъзиримни берадилар деб қўрқаяпман.

МАНТИҚНИ МАДАДГА ЧОРЛАЙЛИК

                         МАНТИҚНИ МАДАДГА ЧОРЛАЙЛИК

                       Газета тахламидаги садолар

                      

                     Адабиётшунос Ҳалим Сайид билан бўлган бу баҳс “Ўзбекистон адабиёти ва  санъати” газетасининг 2005 йил 15 апрел сонида эълон қилинганди.

     Маҳмудхўжа Беҳбудий ва умуман, жадидчилик ҳаракати ҳақида илмий мақолалар, китоблар  ёзилаётганлигидан мамнунман. Аммо талай тадқиқотчиларимиз, у кишининг ўлимига болшевиклар сабабчи, деган даъвога кўпроқ урғу бериб, бошқа зарур қирраларни четга суриб қўйаётганга ўхшашади. Мен эса,  бу иддаолар ва тахминларга ҳамон гумонсираб қарайман. Асосларим эса йўқ эмас ва уларни такрор бўлса ҳам тилга олмоқчиман.

  Тарихий жараёнларга назар солсангиз, ҳар қандай янги тузум ёки ҳукумат, дастлабки пайтда ўз рақиблари ёки бетарафлар билан мароса-ю мадора йўлини тутади; кучланиб олгандан кейингина, улар билан ўзгача оҳангда гаплашади. Беҳбудий Қарши шаҳрида қатл этилган 1919 йилда болшевиклар ҳали ожиз эдилар, душман излаш васвасасидан кўра зарурроқ юмушлари бисёр эди. Чунки мамлакатда фуқоралар уруши давом этаётганди, иқтисод ишдан чиққанди. Ўша пайтда қабул қилинган тинчлик, озиқ-овқат, ер ҳақидаги Декретларда;  Ленинниг “Пролетариат диктатураси  пайтида иқтисодиёт ва сиёсат” деган асарида ўртаҳол деҳқонлар ва маҳаллий зиёлиларга таяниш, уларни сафга қўшиш зарурлигига такрор ва такрор урғу берилади.

Радиоактив ва кимёвий оғуларга йўл йўқ!

                          РАДИОАКТИВ ВА КИМЁВИЙ ОҒУЛАРГА ЙЎЛ ЙЎҚ!

                                                   Газета тахламидан садолар.

                                        Бу мақола “Ўзбекистон адабиёти ва санъати” газетасининг 1989         йил 6 октябр сонида эълон қилинганди 

    Муҳтарам газетхонларга аёнки, мен ўтган ойлар давомида ўта заҳарли моддалар ҳамда радиоактив қолдиқларни беназир тоғ ёнбағирларига тонналаб кўмиб ташлашга қарши газета, телевидение ва радиода чиқишлар қилдим. Жумладан, “Ўзбекистон адабиёти ва санъати” газетасининг шу йил 21 апрел сонида эълон қилинган “Реактор зарурми?” мақоламда Тошкент шаҳрида қурилган бу ўта хавфли радиация манбаига ўз муносабатимни билдирган эдим.

   Фақат оммавий-ахборот воситаларигина эмас, бу хусусдаги мулоҳазаларимни бир қатор юқори ташкилотларга, халқ депутатларига ҳам йўллаганман. Бундан муддао, аждодларимизга ризқу-рўз ато этган ҳамда келажакда зурриётларимизни ҳам боқиши зарур бўлган она тупроғимиз безавол, сувимиз зилол, ҳавомиз беғубор бўлиши бағоят зарурлигини тағин бир бор, хавотирона таъкидлаб ўтишдир, албатта.

   Бугунги кунда табиатни севмайдиган одамнинг ўзи бўлмаса керак. Лекин ҳозирги ўта ночор экологик шароитда ўтлоқлар ва жониворларни ардоқлаш билан ҳеч нимарсага эришиб бўлмаслигини, табиатнинг устиворлиги учун курашиш инсоний бурчимиз эканлигини ҳамма ҳам ҳис этмаётганлиги ачинарлидир.